Güney Kore’nin başkenti Seul, 2000’li yılların başında dikkat çekici bir projeye imza attı. Şehir merkezinde, günde yaklaşık 170 bin aracın geçtiği büyük bir beton otoyol, dönemin belediye başkanı tarafından yıktırılarak yerine 600 yıllık tarihi Cheonggyecheon Deresi geri kazandırıldı. Bu cesur dönüşüm, uzmanlar tarafından “bir insanın kalbine açık kalp ameliyatı yapmak” şeklinde tanımlandı. Proje kapsamında bölgeden 680 bin ton çelik ve beton kaldırılarak çevre düzenlemesi gerçekleştirildi.
Cheonggyecheon Deresi, doğal bir akarsu olmaktan ziyade, modern mühendislik ile tasarlanmış bir “kentsel bahçe” olarak yeniden hayata döndürüldü. Kuruyan nehir yatağının canlanması için her gün başka bir nehirden ve yer altındaki metro hatlarından 120 bin ton su pompalanıyor. Bazı uzmanlar bu uygulamayı “yapay doğa” olarak eleştirirken, elde edilen çevresel kazanımlar dünya genelinde büyük takdir topladı.
Otoyolun kaldırılmasıyla birlikte bölgedeki biyolojik çeşitlilik yüzde 639 oranında artış gösterdi; kuşlar, kelebekler ve balıklar şehrin merkezine geri döndü. Beton yapıların ortadan kalkması hava sirkülasyonunu artırarak hava kirliliğini yüzde 35 oranında azalttı ve bölgedeki sıcaklık 3,5 derece düştü. “Trafik felç olur” diyen eleştirileri dikkate almayan Seul, toplu taşımayı geliştirerek bu korkuları boşa çıkardı. Günümüzde eski otoyol alanı, günde 64 bin insanın huzur içinde yürüdüğü, nefes aldığı ve dünya şehirleri tarafından örnek alınan büyük bir yeşil alan olarak hizmet vermekte.
